1 - Neem zo snel mogelijk afscheid van de overtuiging dat er iets mis is met je.

Ik was ruim zevenenvijftig jaar een pleaser. Een vleier. En een angsthaas.

Ik sta voor een muur. Achter die muur ligt alles waar ik naar verlang: mijn diepste zelf, mijn blijheid en levenslust, verbinding, bezieling. Vrijheid ook. De vrijheid om volledig mezelf te mogen zijn.In de muur zit een kleine deur. Door een kier zie ik een gouden licht en een tuin vol magie en wonderen. Ik weet: dit is waar ik thuis hoor. Dit is waar mijn ziel woont.Toch stap ik niet door de deur.

Heel, heel vaak heb ik gehoordJe bent te zacht voor deze wereldJe bent niet gehaaid genoegNiet zakelijk genoegJe geeft teveel wegJe moet gewoon harder gaan pratenWanneer iemand je in de rede valtJe moet je niet weg laten drukkenMaar gehaaid zijn is niet mijn krachtMijn kracht is zachtHet heeft lang geduurdVoor ik dat zelf kon zienZachtheid is iets wat weinig aanzien heeftSchreeuwers trekken nou eenmaal meer aandachtLief en warm is hoe anderen mij vaak omschrijvenMensen die beter kijken zien ook een stalen randjeGek genoeg heb ik eerst heel boos moeten wordenOm de kracht van mijn zachtheid te kunnen zienIk moest een heleboel keer nee zeggenOm mijn diep weggestopte ja’s te vindenIk wilde niet langer een pleaser zijnVond dat brave meisje maar stomToen ik ging zitten met al mijn rommelMijn boosheid, frustratie, schaamte en onredelijkheidZag ik dat in mijn zachtheidEen ongekende kracht verborgen zatEen kracht die zich uitroltAls een energetisch kleedjeOnzichtbaar maar voelbaarVoor wie er voor open staatDolfijnen energie noemde een van mijn leraren hetEen energie die verandering brengtEn de sfeer in een ruimte kan kantelenOf, zoals iemand anders het verwoordeJij maakt van de supermarkt nog een fijne plekEn dan gebeurt er iets geksAls mensen mij wijzen op dat talentKrimp ik gegeneerd in elkaarIk wil onzichtbaar worden, verdwijnenGillend in de tegenovergestelde richting rennenHet voelt doodeng om dat zachte zichtbaar te makenHet voelt bloot en kwetsbaarIk ben bang voor mijn krachtMaar ik vind dat het nu wel lang genoeg geduurd heeftBescheidenheid is mooiMaar kleedt ze zich in een jas van angstDan brengt ze je nergensVanaf nu mag mijn hartDe motor zijn achter alles wat ik doeDat overweldigende gevoelslevenWat ik zo lang als een obstakel zagVoelt nu als de bodem waarop alles rustDe plek waar alles samen komtHet mag, het magMijn kracht is zacht

Het magische oord waar ik je over ga vertellen bestaat echt. In jou, in mij en in de dieren, planten en sterren.

Na lang wikken en wegen besloot ik weg te gaan bij de vader van mijn kinderen. Deze beslissing markeerde niet alleen het begin van mijn leven als alleenstaande vrouw, maar ook het startpunt van een moeizame tocht door een onherbergzaam landschap vol schuld en schaamte. Jarenlang voelde ik me verdwaald in mijn eigen leven. Het was alsof ik mijn weg moest zien te vinden in het donker zonder een enkel bekend herkenningspunt.